کاوش موضوع آلرژی

آلرژی (به فرانسوی: allergie) یا حساسیت واکنش اغراق‌آمیز دستگاه ایمنی بدن است که طی آن بدن به‌اشتباه یک ماده معمولاً بی‌ضرر (آلرژن) را به‌عنوان تهدید شناسایی می‌کند. واکنش‌های آلرژیک موجب بروز بیماری‌های آلرژیک مانند تب یونجه، التهاب ملتحمه آلرژیک، آسم آلرژیک، درماتیت آتوپیک، آلرژی غذایی و آنافیلاکسی می‌شوند. نشانه‌های بیماری‌های آلرژیک ممکن است شامل قرمزی چشم، راش پوست، عطسه، سرفه، آبریزش بینی، تنگی نفس یا تورم باشد. آلرژن‌های رایج شامل گرده گیاهان، برخی مواد غذایی، فلزات، نیش حشرات و داروها هستند. بروز آلرژی ناشی از عوامل ژنتیکی و محیطی است. سازوکار واکنش آلرژیک شامل اتصال آنتی‌بادی‌های ایمونوگلوبولین ئی (IgE) به آلرژن و سپس اتصال آن‌ها به گیرنده‌های موجود بر ماست‌سل‌ها یا بازوفیل‌هاست؛ این فرایند موجب آزاد شدن مواد شیمیایی التهابی مانند هیستامین می‌شود. تشخیص آلرژی معمولاً بر پایهٔ سابقهٔ پزشکی فرد انجام می‌شود. آزمایش‌های پوستی یا خونی در برخی موارد مفید هستند، هرچند نتیجهٔ مثبت این آزمایش‌ها الزاماً به معنای وجود آلرژی بالینی و قابل توجه نسبت به آن ماده نیست. قرار گرفتن زودهنگام کودکان در معرض آلرژن‌های احتمالی ممکن است اثر محافظتی داشته باشد. درمان آلرژی شامل پرهیز از آلرژن‌های شناخته‌شده و استفاده از داروهایی مانند استروئیدها و آنتی‌هیستامین‌هاست. در واکنش‌های شدید، تزریق آدرنالین (اپی‌نفرین) توصیه می‌شود. ایمنی‌درمانی آلرژن، که طی آن فرد به‌تدریج در معرض مقادیر بیشتر آلرژن قرار می‌گیرد، برای برخی انواع آلرژی مانند تب یونجه و واکنش به نیش حشرات مؤثر است؛ اما کاربرد آن در آلرژی غذایی هنوز روشن نیست. آلرژی‌ها شایع هستند. در کشورهای توسعه‌یافته حدود ۲۰٪ افراد به رینیت آلرژیک مبتلا هستند. آلرژی غذایی حدود ۱۰٪ بزرگسالان و ۸٪ کودکان را درگیر می‌کند. حدود ۲۰٪ افراد در طول زندگی خود دچار درماتیت آتوپیک می‌شوند. بسته به کشور، ۱ تا ۱۸٪ افراد آسم دارند. آنافیلاکسی در حدود ۰٫۰۵ تا ۲٪ افراد رخ می‌دهد. نرخ بسیاری از بیماری‌های آلرژیک در حال افزایش است. واژهٔ «آلرژی» نخستین بار توسط کلمنس فون پیرکه در سال ۱۹۰۶ به کار رفت.... بیشتر در ویکی پدیا